ละอ่อนนคร : ถิ่นเพศสาม เขตคามเกย์ ทะเลชาย วายเป็นหนึ่ง ที่ซึ่งเจี๊ยวหวาน ตำนานแห่งกระเทย

ฝนกำลังตกปรอยๆ ขณะที่ผมกำลังยืนอย่างโดดเดี่ยวใต้หลังคาป้ายรถเมล์ ช่วงเวลาแบบนี้ลูกค้าจะน้อย เพราะเวลาฝนตกใครก็อยากจะอยู่บ้านกับครอบครัว และหลีกหนีฝนที่ตกอยู่ภายนอก อากาศหนาวเย็นเยียบแม้ในเมืองกรุง เพราะนี่เป็นฝนในหน้าหนาวที่แม้จะตกนานๆ แต่ก็หนาวจนถึงที่สุด ยิ่งดึกก็ยิ่งหนาว คงไม่มีคนแล้วล่ะ ผมคิด และเตรียมจะหันหน้ากลับไปสู้ฝนภายนอกหลังคา ก็พอดีที่รถโตโยตาสีดำสนิทคันหนึ่งมาจอดเทียบที่ทางเท้า ที่ป้ายรถเมล์มีผมอยู่คนเดียวเพราะฉะนั้นรถคันนี้จะจอดรับใครไปไม่ได้นอกจาก...ผม

กระจกถูกเลื่อนลงทำให้เห็นใบหน้าของชายคนหนึ่งในเงามืด ผมโน้มตัวไปที่หน้าต่างรถและเริ่มต่อรอง ซักพักเดียวเขาก็ตกลง ผมเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วเข้าไปนั่ง แสงไฟจากรถฝั่งตรงข้ามส่องให้เห็นใบหน้านั้นได้ชัดเจนขึ้น ใบหน้าอันหล่อเหลา ที่มีเครื่องหน้าอันงดงามนั้นต้องแสงไฟ ตาของเขาสีน้ำตาลเข้มเป็นประกาย แม้ดูดุดัน แต่แววตากลับแสดงถึงความเศร้าจนน่าสงสารอย่างบอกไม่ถูกจนยังทำให้นึกถึงอยู่ตลอดเวลา รถเคลื่อนที่ออกจากป้ายรถเมล์ไปสู่ถนนอันคับคั่งด้วยรถมากมาย...ดูกลืนหายไปกับแสงไฟรถยนต์

ระหว่างอยู่ในรถบทสนทนาก็เป็นเรื่องทั่วๆไปที่คุยแก้เงียบ สิ่งที่ได้จากการคุยมีไม่มากนอกจากรู้ว่าเขาอยู่แถวอ่อนนุช และเป็นทายาทเจ้าของบริษัทแห่งหนึ่งเท่านั้น นี่คงอธิบายได้ถึงความหรูหราฟุ่มเฟือยรอบตัวเขา

ซักพักก็ถึงโรงแรมซึ่งเขาเลือกเอง เป็นโรงแรมหรูๆที่มักจะมีลูกค้ากระเป๋าหนักมาเลือกใช้ แม้เจอไม่บ่อยแต่ก็เป็นที่นี่แทบทุกครั้ง แสดงว่าเขาคงช่ำชองในการเที่ยวกลางคืนอยู่บ้าง...ไม่มากก็น้อยละ

ผมนั่งรอในล็อบบี้ ขณะเขาเช็คอินสำหรับหนึ่งคืนและจ่ายเงินเรียบร้อย ได้กุญแจห้อง1024 ขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 10 ห้องด้านในสุดระเบียงทางเดิน

คงเป็นคืนที่ต้องจดจำ...

หลังเสร็จภารกิจผมยังคงนอนกอดเขาต่อไปและเขาก็ไม่ว่าอะไร ไออุ่นจากเขาให้ความรู้สึกดีมากๆ ...แปลก...ผมไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับใครมาก่อนเลย

อาจเป็นเพราะแววตาเศร้าๆคู่นั้นที่ทำให้รู้สึกเศร้าขึ้นมาจับใจ จนแม้กระทั่งยังคุยได้ไม่กี่คำก็เกิดความรักแล้ว รู้สึกอยากเปลี่ยนแววตานั้นให้สดใสร่าเริง รู้สึกอยากกอดเขาไปอีกนานๆ

ไม่อยากให้ถึงเช้าเลย...เพราะเมื่อใดที่เวลานั้นมาถึง ผมและเขาก็คงต้องจากกัน เพราะเราเป็นเพียงผู้ให้บริการ และเขาเป็นเพียงลูกค้า

ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นได้อีก...

...ก่อนจะหลับลงไปผมรู้สึกได้ถึงริมฝีปากของเขาที่ประทับลงบนหน้าผากอย่างแผ่วเบา

บางที...แค่บางทีนะ เขาอาจคิดเหมือนผมอยู่เหมือนกันก็ได้ แล้วผมก็หลับไปอย่างวางใจ

..........

.......

.....

...

เขารักผมมั๊ยนะ?...

ตอนเช้า...

ฝนหยุดตกนานแล้ว ข้างๆไม่มีใครนอนอยู่เหมือนเมื่อคืน...เขาคงไปแต่เช้าตอนที่ผมหลับ

แม้รู้แล้วว่ามันจะเกิดขึ้นและเป็นเพียงลูกค้าอีกคนหนึ่ง แต่ก็อดคิดถึงเขาไม่ได้

...ไม่มีเขา...

มีแต่แบงค์พันสองใบวางไว้บนหมอน ตามราคาที่ตกลงไว้ เขาไปเสียแล้ว คงไม่มีโอกาสได้เห็นดวงตาเศร้าๆนั่นอีกแล้วล่ะ

ขอรอร้องนะครับ ถ้าคุณเจอชายหน้าตาดีขับรถโตโยตาสีดำ ที่มีแววตาน่ามอง แต่กลับเศร้าหมอง แถวอ่อนนุช

บอกเขาที

ผมรออยู่...