ละอ่อนนคร : ถิ่นเพศสาม เขตคามเกย์ ทะเลชาย วายเป็นหนึ่ง ที่ซึ่งเจี๊ยวหวาน ตำนานแห่งกระเทย

ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิต ผมเดินไปบนเส้นทางด้วยความเสี่ยง เลินเล่อ ถือตัว ประมาท และไม่ระมัดระวังบางครั้งที่ผลจากความไม่รอบคอบนี้ส่งผลให้ถึงกับต้องเสียน้ำตา แต่ผมก็แทบไม่เคยหลาบจำ ทำตัวดื้อดึง และคิดไปเองว่าทำสิ่งที่ถูกแล้ว หลายครั้งที่ล้มลงไปแล้วเจ็บจนน้ำตาไหลแต่ก็ยังไม่จำ ลุกขึ้นมาอีกและล้มอีกช่วงที่ล้มทุกคนคงรู้ว่ามันรู้สึกท้อแท้ สิ้นหวัง และแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่

แต่ว่าชีวิตของทุกคนมีขึ้นๆลงๆ อย่างที่ครูท่านหนึ่งของน้องละอ่อนเคยกล่าวไว้ว่าให้คิด

"ชีวิตมันต้องมีขึ้นๆลงๆ อย่างงี้สิ(แล้วแกก็ลากนิ้วขึ้นๆลงๆในอากาศ)ถึงจะสนุก
เป็นเรื่องธรรมดาอย่างนี้สิถึงจะมีรสชาติ แล้วไอ้ตอนที่ลงเนี่ยแหละที่สนุกที่สุดเลย"
(แถมด้วยรอยยิ้มเยาะกวนๆ แบบที่ทำเอาคนฟังหมั่นไส้)

"เหมือนเล่น RollerCoaster" ผมคิด เพราะเสียวทั้งตอนไต่ขึ้นและตอนลง แต่ที่เสียวแล้วสนุกที่สุดเนี่ยคือตอนลงจากจุดที่สูงที่สุดลงมาจุดที่ต่ำสุดทีเดียว เวลาเล่นRollerCoasterเนี่ยทั้งเสียวก็เสียวแถมน่ากลัวด้วย แต่ทุกคนก็อยากเล่นมัน เพราะมันสนุกกับการท้าทายความเสียว ช่วงขาลงของหลายๆคนอาจท้อ แต่ถ้ามองให้สนุกคงจะมันส์พิลึกเวลาผ่านมันมาได้

ช่วงนี้ของผมก็เป็นช่วงขาลง ไม่ค่อยได้ขึ้นสูงๆหรอก มีแต่ต่ำลงกับทรงตัวอยู่ แต่ผมก็ยังรู้ว่าสู้ต่อได้ตลอด ไม่ท้อเด็ดขาดเพราะถ้ายอมแพ้ก็จบจริงๆ

ลองคิดตามนี้นะครับ เรากลัวล้มลงเพราะ ถ้าล้มแปลว่าต้องหยุด อนาคตสะดุด ความสุขจบลงเรา กลัวเพราะสิ่งที่สามารถหยุดความสุขของเราได้อาจจะเข้ามาในชีวิต มาทำให้ชีวิตเราป่นปี้ พูดง่ายๆคือทุกคนไม่อยากหยุดเดินเพราะบางสิ่งที่น่ากลัว
แต่..ใครบางคนยอมแพ้และหยุดเดินเพราะกลัว"สิ่งนั้น" กลัวสู้แล้วล้มอีก เลยล้มแล้วหยุด ล้มอยู่ที่เดิม
ใครบางคนไม่ยอมแพ้เพราะกลัว"สิ่งนั้น"จะไม่หายไป กลัวต้องคุกเข่าอยู่ในกองฝุ่นตลอดไป ไปล้มเอาดาบหน้าดีกว่า
แค่นี้แหละครับคือความแตกต่างของคนที่ "แพ้" กับ"ไม่ยอมแพ้" ทุกคนกลัวล้มทั้งนั้น อยู่ที่ว่าล้มแล้วคิดเป็นมั๊ยเท่านั้นเองครับ

ทั้งๆที่ไม่อยากอยู่ที่เดิมแต่ก็ไม่เดินหน้าต่อนั่นคือขี้แพ้ แต่ล้มแล้วกลัวอยู่ที่เดิมเลยพยายามลุกนั่นคือขี้แพ้ที่จะชนะในวันข้างหน้า

ผมทั้งเคยล้มแล้วไม่กล้าลุก เคยล้มแล้วไม่จำคือล้มแล้วลุกนะแต่ลุกเดินแบบคนโง่คนเดิม ไม่ระวังหินระวังหลุมระหว่างทางเหมือนหุ่นยนต์เดินแข็งทื่อไปตามเส้นทางที่เปลี่ยนไป แต่ผมจะไม่ประมาทและเลินเล่ออีกแล้ว ผมจะล้มแล้วลุก และลุกอย่างจดจำ

ดั่งคำที่ว่า "เจ็บแล้วจำเป็นคน เจ็บแล้วทนเป็นควาย"
จะเป็นอย่างไหนกันครับ?

ละอ่อน ผู้ไม่ย่อท้อ