ละอ่อนนคร : ถิ่นเพศสาม เขตคามเกย์ ทะเลชาย วายเป็นหนึ่ง ที่ซึ่งเจี๊ยวหวาน ตำนานแห่งกระเทย

ละอ่อนหายไปพักเล็กๆเลย กลับมาก็มีเรื่องมาสาธยายความรักที่ปลายฟ้าอีก(เสีย)แล้ว...กรี๊ดดดดด ร๊านร่าน

ยังจำเต้กันได้มั๊ย? อืมมม...จำไม่ได้หรอครับ คนที่...(#@!$&!)ไงครับ
ใช่ครับ...>>คนนั้น<<ล่ะครับ

วันนี้น้องละอ่อนกลับไปที่แห่งนั้นอีกครั้ง ค่ายมหาสนุกของเรา แต่กลับไปในฐานะของรุ่นพี่ของน้องๆรุ่นต่อไป(แก่เกินเรียนแล้วเรา) จะไปเข้าค่ายกับเค้าก็อายุเกินซะแล้ว เต้ก็กลับไปเช่นกันแต่กลับไปในฐานะของคนที่เคยสัมผัสค่ายแห่งนั้น และกลับมาอีกครั้งหนึ่งเพราะเค้ายังมีสิทธิ์เข้าค่ายอีกปี(คั่วเด็กก็ลงเอยแบบนี้แหละค่ะ) สถานะในค่ายของเราทั้งสองคนเปลี่ยนไปแล้ว...แต่ช่องว่างระหว่างน้องละอ่อนและเขายังคงเป็นเช่นเดิม...

น้องละอ่อนไปนอนค้างที่นั่นมาคืนนึงค่ะ ไปแย่งที่นอนน้องๆในค่าย ขอแบ่งที่ในห้องและฟูกที่เหลือมารำลึกความทรงจำดีๆในที่แห่งน ี้(ดีนะที่ไม่ได้ไปนอนด้วยบนเตียงเดียวกันเลย>.<) คือน้องละอ่อนกลับไปเพราะคิดถึงค่ายแห่งนั้น ความทรงจำของเด็ก 71 คนที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันถึง 2 อาทิตย์ทำให้มันมีผูกพันธ์กับทุกคนและที่แห่งนั้น ที่กลับมานอนกับเพื่อนเก่าๆสองสามคนจึงทำใหน้องละอ่อนเหมือนได้กลับไปหากลิ่นอายช่วงเวลานั้นอีกครั้งหนึ่ง ไม่ใช่เพื่อกลับไปหาอีตานั่นนะคะ น้องคนเก่าๆที่กลับมาเข้าค่ายที่แห่งนี้ก็มีหลายคน เป็นความทรงจำที่ดีจริงๆที่ได้เจอกับพวกเขา แต่ไม่ใช่เต้...

ครั้งแรกที่เจอเต้ตอนที่กลับไปทำเอาน้องละอ่อนสะดุ้งตูดโก่ง แทบพรางความรู้สึกไม่ทัน ดีที่ไม่มีใครสังเกตเห็นอาการเป๋อของเรา เขามาด้วยความเรียบๆเหมือนกับไม่เคยมีพันธะใดๆมาก่อนเลย ไม่แม้แต่จะทัก(แต่อีตัวเราก็ไม่กล้าเหมือนกัน) เส้นบางๆที่กั้นระหว่างเราและเขามองเห็นได้อย่างชัดเจนและแข็งแรงจนไม่อาจทำลาย...จนเหมือนกับว่า ใกล้ชิดแทบหายใจรดต้นคอกันก็ไม่ต่างกับการอยู่ห่างกันเป็นโยชน์ด้วยเส้นแบ่งนี้

มันคงจะเป็นแค่ความทรงจำที่น้องละอ่อนจะได้เก็บไว้ น้องละอ่อนแยกความทรงจำดีๆที่มีไว้ต่างหากกับความทรงจำร้ายๆที่อยากลืม เพื่อที่จะไม่ทำให้ความรู้สึกดีๆที่เคยมีนั้นต้องแปดเปื้อน มันเป็นความผิดของตัวร้องละอ่อนเองทั้งนั้นแหละค่ะที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ เพราะละอ่อนไม่กล้าข้ามเส้นแบ่งบางๆนั้นไป ไม่กล้ารัก ไม่กล้าแก้ไขสิ่งผิดพลาด ทำได้แต่เพียงยืนดูสิ่งที่จะเกิด ทำได้แค่ไหลไปตามเหตุการณ์นั้นโดยไม่ได้ออกแรงว่ายทวนเลยก็เหมือนตัดเชือกฟางด้วยใจ...ใครมันจะตัดได้?

ช่วงเวลาที่ละอ่อนอาบน้ำตอนกลางคืน ก็มีเรื่องพิเศษขึ้นมาอีก...
ที่สถาบันแห่งนี้ติดตั้งฝักบัวในห้องส้วมให้พวกเรา(ทั้งค่ายเก่าและใหมขณะนี้่)ให้ได้อาบน้ำกัน อาบน้ำข้างๆชักโครกสีขาว ล้อมรอบด้วยแผ่นไม่อัดสามด้านเป็นปราการกั้นกลางระหว่างคนอื่นๆที่อาบน้ำด้วยอยู่ ก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบนะคะ ว่างๆลองดูดิ^^
คืนนี้ละอ่อนก็อาบน้ำเหมือนที่เคยๆผ่านมา โดยอาศัยเครื่องเคราที่ใช้อาบน้ำของน้องๆ(ยืมซะคุ้ม) พอเข้าคูหาไปก็กาเบอร์ เอ๊ย!ล็อคกลอนประตู ถอดเสื้อผ้า...ค่อยๆรูดกางเกงลง แล้วถอดเสื้อออก ดึงลงมาเบาๆให้พ้นเรียวขา แล้วยกขาออก...เอ่อ ข้ามดีกว่าเนอะ^^ 555
ซักพัก...พออาบน้ำเสร็จปลดกลอนแล้วเปิดประตูออกมา ก็เห็นเต้ยืนเต๊ะท่าแปรงฟันอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำรออยู่แล้ว(จินตนาการว่าเป็นห้องน้ำตามที่สาธารณะน่ะครับ มีส้วมหรือห้องอาบน้ำสามห้องแล้วก็มีกระจกบานใหญ่กับอ่างล้างมือสองอ่างเป็นพื้นที่รวม) ชั่วเวลาหัวใจเต้นหนึ่งทีหัวสมองของน้องละอ่อนก็ว่างเปล่า เผลอทำท่าเอ๋อเร๋อให้เต้ดู น้องละอ่อนชะงักไม่รู้จะทำยังไงในเมื่อต้องออกมาแปรงฟันแล้วต้องจ๊ะเอ๋กับคนๆนั้นแบบไม่ตั้งตัว เลยทำใจกล้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเดินไปหยิบแปรงสีฟันด้วยท่าทีหวาดนิดๆ เดินกลับเข้าคูหาอาบน้ำ(ส้วมที่ซอยเป็นห้องๆ)อย่างเงียบๆโดยไม่กล้าสบตา แปรงในนี้ก็ได้ฟะ! อีละอ่อนไม่กล้าไปสู้หน้ากับเต้ค่ะ กลัวอะไรไม่รู้ ถ้าเต้จะเดินมาเตะ ฉีกทึ้งหรือใช้กำลังข่มขืนกระทำชำเราซะคงดีกว่านี้(- -''') แต่ว่านี่กลับมีแต่ความเงียบจนน่าอึดอัดใจอบอวลอยู่ในห้องน้ำ ละอ่อนยืนเปลือยเงียบๆใต้ฝักบัวรอให้มีเสียงเคาะประตูหรือไม่ก็เสียงลากรองเท้าแตะเดินออกไป แล้วน้องละอ่อนก็ได้ยินเสียงหมายเลยสอง รู้อยู่แล้วว่านี่คือสิ่งที่น่าจะเกิด เวลามิอาจย้อนกลับมาได้ ทำให้ไม่สามารถแก้ไขสิ่งที่ผิด ทำได้แค่ยอมรับผลที่ตามมา

มันก็เป็นเหมือนเทียนไขที่มอดไหม้จนหมดแท่ง แม้ว่าน้ำตาเทียนที่ละลายจะยังคงกองอยู่ในเชิงเทียนทุกหยดไม่ได้กระเด็น หยดหายไปไหน แต่ก็ไม่มีใครสามารถจุดเทียนแท่งนั้นได้อีกเพราะไส้เทียนได้มอดไหม้จนหมดแล้ว น้ำตาเทียนนั้นก็เป็นแค่สิ่งที่หลงเหลืออยู่จากการเผาตัวเองช้าๆของแท่งเทียน แต่เทียนระหว่างน้องละอ่อนกับเต้คงไหม้เร็วกว่าชาวบ้านเค้าไปหน่อย คงเหลือเพียงอตีดของเทียนและความขมขื่นเท่านั้น

น้องละอ่อนทำใจแล้วตั้งแต่แรก และตั้งแต่วินาทีที่เสียงลากร้องเท้าแตะดังขึ้นและค่อยๆจางหายไปว่าทุกสิ่งไม่สามารถย้อนกลับ หรือแก้ไขได้อีกแล้ว น้องละอ่อนจะจำสิ่งที่เกิดไว้ก็แล้วกัน ไม่ได้จำแค่เพียงเหตการณ์นะ แต่ทั้งความประทับใจและความรู้สึกตอนนั้น ก็จะขอจดจำมันไปด้วยค่ะ น้องละอ่อนไม่อยากจะลืมสิ่งดีๆที่เคยมีที่นี่ ความรู้สึกดีๆที่มีให้กับที่นี่ไป

ผม/เดี๊ยนไม่ลืมหรอกครับ/ค่ะ...

By ละอ่อน
เขียนอย่างคนรั่วก็อย่าถือสากันเลยค่ะ ละอ่อนยังงงและมึนตึงอยเลยู่ เพราะคืนนั้นนอนตีสองนั่งคุยอยู่กับเพื่อนสองคน ดูแสงไฟยามค่ำคืนของมุมเมืองมุมหนึ่ง ขณะที่คนอื่นกำลังหลับไหลนิทราอยู่ แสงไฟยามค่ำคืนนี่สวยจริงๆนะคะ จนต้องบอกว่าคืนนั้นก็จะเป็นอีกคืนที่จะขอจดจำไปจนวันตาย