ละอ่อนนคร : ถิ่นเพศสาม เขตคามเกย์ ทะเลชาย วายเป็นหนึ่ง ที่ซึ่งเจี๊ยวหวาน ตำนานแห่งกระเทย

เพื่อน คือผู้ที่คอยอยู่ข้างเราในยามที่ออกเผชิญโลกกว้างและพบอุปสรรคต่างๆมากมาย
...คือ คนที่เราสามารถปรึกษา พูดคุย และเล่นหัวด้วยได้อย่างสบายใจ
...คือ สิ่งเล็กที่บรรจุไปด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ พลังแห่งความจริงใจ ความผูกพันธ์ และความสามัคคี
...คือ คนที่เราสามารถเดินกอดคอไปพร้อมๆกันได้ไม่ว่าจะที่ไหนและเมื่อไหร่ก็ตาม

พวกเราทุกคนต่างสามัคคีและรวมกันเพื่อทำให้งานต่างๆสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แม้ว่าอุปสรรคต่างๆจะทำให้บางครั้งเราท้อบ้าง ทะเลาะกันบ้าง หรือแตกแยก แต่สุดท้ายเราก็ยังคงรวมกันเป็นหนึ่งเดียว...

ม.6 รุ่น 11

ความทรงจำของเราทุกคน เราเชื่อว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป ไม่ว่าเพื่อนๆจะอยู่ที่แห่งไหนไกลแสนไกลเท่าไหร่ ความผูกพันธ์และห่วงใยของพวกเราที่เหลือจะส่งถึงกันและกันได้ตลอดเวลา แม้เราอยูจะเพียงตัวคนเดียวเพื่อนๆทุกคนก็จะอยู่กับเราทุกขณะเสมอ และความผูกพันธ์นี้จะอยู่คงทนตลอดไป

......ไม่ต้องกลัวว่าเราจะจากกัน ไม่ต้องกลัวว่าเราจะต้องเดียวดายหรือถูกลืมเลือน
เพราะเราขอให้สัญญาว่าจะไม่ลืมกันตลอดไป ระยะทางที่ห่างไกลหรือกำแพงที่่หนา
ไม่สามารถขวางกั้นความรู้สึกผูกพันธ์ที่ส่งต่อกันได้หรอก ขอเพียงแต่เพื่อนๆทุกคน
รักษาความรู้สึกดีๆเอาไว้อย่าให้มันจืดจาง อย่าลืมกันและกัน เท่านี้ทุกคนก็ไม่จากกันไปไหนแล้ว...

สัญญากันนะว่าจะไม่ลืมกัน
ไม่ว่านานแค่ไหน เวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่
เมื่อเราทุกคนกลับมารวมกันอีกครั้ง
ช่วงเวลาเก่าๆเหล่านั้นจะกลับคืนมาเหมือนเดิม
เป็นเช่นดั่งวันเก่าที่เราได้หัวเราะ สนุก และทุกข์ไปพร้อมๆกัน
ไม่อยากให้เวลาช่วงนี้ผ่านไปเลย อยากจะยื้อไว้แต่คงไร้ค่า
ขอให้เรากลับมารวมกันอีกครั้งด้วยเถิด

ภายใต้คำสัญญาอันยิ่งใหญ่ที่ว่า...เราจะไม่ลืมกัน

สถาบันอันแสนที่รักจ๋า อยากบอกเธอว่า...ขอบคุณสำหรับทุกๆสิ่ง
ขอบคุณสำหรับที่พักพิงตลอดเวลาหลายปี ให้ได้เล่น ได้สนุก ได้ประสบการณ์ชีวิต จากการใช้ชีวิตอยู่ในรั้วสีน้ำตาล-เหลืองแห่งนี้ เหตุการณ์ที่ผ่านๆมาจะฝังอยู่ในอกข้างซ้ายของเราทุกคนตลอดไป และอย่าลืมพวกเรานะ อย่าทิ้งร่องรอยของพวกเราไป อย่าทำให้พวกเราเลือนหายไปจากสถาบันแห่งนี้ ตราตรึงพวกเราไว้บนอิฐทุกก้อนและพื้นปูนทุกตารางนิ้วที่เราเคยเดินผ่าน ทุกซอกทุกมุมที่สามารถเชื่อมโยงได้ว่า เราเคยอยู่ที่นี่มาก่อน...อย่าลืมพวกเรานะ

ราชพฤกษ์ทิ้งช่อยามล้อลม
เหลืองงามสมใจหมายได้ตามหวัง
ลูกหอวังเป็นศิษย์ดีน้อมเชื่อฟัง
ลูกหอวังเป็นความหวังของสังคม
แม้เหลือเพียงกิ่งก้านหลังหลังบานออก
โปรยทิ้งดอกหวังให้ปลิวลิ่วลมสม
เพื่อให้เป็นสมาชิกที่ดีของสังคม
ให้สุขสมชื่นใจแม้เหนื่อยกาย
หากวันหน้ากลับมาด้วยตัวพร้อม
ศิษย์ขอน้อมทดแทนคุณไม่สูญหาย
ช่วยกันพัฒนาสถาบันให้เกรียงไกร
ทั้งหัวใจทิ้งไว้ให้แก่โรงเรียน
ลาเพื่อนๆ ลาคุณครูผู้สอนศิษย์
ลามวลมิตรที่ร่วมทุกข์และสุขสม
ลารุ่นน้องของพี่ๆด้วยใจตรม
ลาขนมที่แอบกินในห้องเรียน
ลาพื้นห้อง ลาโต๊ะเรียนเคยเขียนอ่าน
ลากระดาน ลาแท่งชอล์คเคยขีดเขียน
ลาหนังสือและตำราเคยพร่ำเรียน
เคยได้เขียน เคยได้อ่าน ผ่านตามา
ลาห้องแอร์ที่เย็นฉ่ำช่ำทั่วปอด
เวลาออดก็ชักช้าทำไปสาย
เพื่อนสนิทที่เคยอยู่เคียงคู่กาย
มาสุดท้ายก็ต้องจากพลัดพรากกัน
ลาโกตุ๋ยเคยนั่งกินอย่างอร่อย
แม่ชม้อยเชลล์ชวนชิมน้ำลายไหล
ซุปหางวัวข้าวหมกไก่จากกันไกล
อีกเมื่อไหร่ถึงจะได้กลับมากิน
ขออำนาจคุณพระศรีที่ศักดิ์สิทธิ์
ให้ผองเราหมู่มวลมิตรจงสุขศรี
ทั้งครูบาคณาจารย์สุขภาพดี
หอวังนนท์ที่แห่งนี้อยู่ยืนยงค์

ปล. น้องละอ่อนกำลังจะจบลาจากสถาบันแห่งนี้ไปครับ ใจหายอย่างบอกไม่ถูกเมื่อรู้สึกว่าที่แห่งนี้จะไม่มีเราเดินอยู่เป็นประจำ อีกต่อไป ประตูโรงเรียนที่เดินผ่านทุกเช้าและโต๊ะเรียนที่นั่งทุกวัน สิ่งเหล่านี้จะหายไปจากชีวิตผมแล้ว...ไม่อยากจากไปเลย