รักจังสุดหล่อ
posted on 16 Nov 2007 14:10 by innocentgay in Loveยังไม่รู้เลยว่าเราจะจำพี่ได้หรือไม่ เราจะคิดอะไรบ้างมั๊ยในการเจอหน้าพี่แต่ละครั้ง หรือว่าทุกๆครั้งที่เห็นหน้ากันพี่เป็นเพียงคนแปลกหน้าคนนึง หรือรุ่นพี่ ม.6 เท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็นึกถึงเราทุกครั้งที่ว่างเลยทีเดียวล่ะ...
เราเจอกันครั้งแรกที่ป้ายรถเมล์ตรงสี่แยกหน้าโรงเรียน พี่ไม่ยักรู้มาก่อนว่ามีคนหน้าตาหล่อขนาดนี้อยู่ในโรงเรียนเราด้วย (แค่เดินในโรงเรียนปกติก็อยากไปรดน้ำมนต์แล้ว) พี่กำลังคุยกับเพื่อนก็สะดุดตาเราทันทีตั้งแต่มองครั้งแรก เพื่อนมันคงเห็นพี่จ้องนานเกินปกติมั้งเลยสนองความสงสัยให้ "...น่ะ พวก...มันบอกว่าหล่อ แต่กูว่าไม่เห็นหล่อเลยว่ะ...ชอบอะดิ" (เพื่อนหญิงที่สนิทเลยพูดแบบนี้ได้) พี่ได้แต่อือออสำทับซ้ำว่าไม่หล่อหรอกทั้งๆที่ใจมันเต้นถี่ รู้สึกเบาหวิวกับความหล่อของเราตรงหน้าตั้งแต่มองแวบแรกแล้ว รู้แหละว่าตอนนั้นมันเป็นเพียงความกำหนัดรักใคร่เพียงเพราะความหล่อเหลาของเราเท่านั้น ไม่ได้มีความรู้สึกห่วงใยผูกพันธ์หรือความรู้สึกหลงรักจริงๆอยู่เลย แต่หลังจากนั้นพี่ลืมเราไม่ได้ว่ะ ไอ้หน้าหล่อๆของเราเวียนมาทักทายทุกครั้งที่จิตว่างจนเริ่มคิดอิจฉาคนหน้าหล่ออย่างเราด้วยซ้ำ (อยากหน้าตาดีแบบนั้นบ้างจัง ToT)...
หลังจากนั้นเราเจอกันไม่กี่ครั้งเอง มีบางครั้งที่พี่ก็มองๆไปแล้วเห็นเราอยู่ในระยะจิกพอดี แต่พี่ทำได้แค่มองแวบเดียวแล้วเมินหน้าหนีทั้งๆที่อยากจ้องหน้าหล่อๆนั้นนานๆหลายชั่วโมงจนใจแทบขาด แต่พี่ก็ไม่เคยคิดจะมาแอบถ่ายรูปเราไปนั่งมองคนเดียวเลยนะ มันดูโรคจิตและคงรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของเราเกินไป มองแวบเดียวหัวใจพี่ก็ชุ่มโชคด้วยความปลาบปลื้มแล้ว พอใจที่สุด แม้ว่ามันทำได้เพียงแค่เท่านี้ก็ตาม
บางครั้งที่เราโผล่มาเจอกันใกล้ๆโดยบังเอิญพี่ก็ต้องทำเฉยชาเสียทำเหมือนไม่เห็น ทำเหมือนว่าเราก็ไม่น่าสนใจเท่าไหร่หรอก 555 ใครที่เห็นหน้าพี่ตอนนั้นคงคิดว่าพี่คงเคืองเราน่าดูเพราะพี่ตีหน้าธรรมดาไม่ได้ เลยแกล้งทำเป็นรำคาญไปเลยซะ คล้ายกับว่าหมั่นไส้คนหล่อ เดี๋ยวความลับมันรั่วไหล แต่เจอแบบนี้แต่ละครั้งพี่ยังเอาไปนั่งคิดนานๆเลย ว่าเหตุการณ์ตอนนั้นเป็นยังไง
รู้ว่าเราห่างไกลกันเหลือเกิน พี่แทบจะเป็นหมาที่เห่าเครื่องบิน(อันที่จริงอยากขึ้นเครื่องบินมากกว่า) เพราะเราดูโดดเด่นและป๊อบปูล่ามากๆจนพี่แทบรู้สึกว่าเข้าใกล้เราไม่ได้ เดี๋ยวจะทำเราแปดเปื้อน พี่คิดอย่างนี้จริงๆจนบางครั้งเลี่ยงที่จะเจอเราถ้าเลี่ยงได้ซะนี่ คนที่รุมล้อมเรา เพื่อนๆ ดูเหมือนเข้าใกล้เราได้โดยไม่โดนแผดเผาจนเกรียมเสียก่อน แต่พี่ทำไม่ได้เลยต้องมองห่างๆไม่ให้ถูกรัศมีอันเจิดจ้าของเราเผา มันคงน่าสมเพชน่าดูกับการคิดที่จะอาจเอื้อมเช่นนี้ แต่ทำไงก็ไม่ได้กับใจของพี่เอง ทำได้แค่ให้มันลอยตามเราไปแม้ว่าตัวพี่จะไม่มีสิทธิ์อะไรเลยก็ตาม
ถ้ามันจะมีโอกาสเล็กๆที่จะได้ใกล้ชิดเราแม้เพียงแวบเดียวก็ตามพี่ก็คงจะคว้ามันไว้ แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาดูเหมือนพี่จะทำมันไม่ได้เลยซักครั้งเพราะความรู้สึกผิดจากการแอบรักนี้ (แอบรักมันผิดมากขนาดนี้เชียว) ไม่กล้าทำอะไรให้ได้ใกล้ชิดเรามากขึ้นเพราะรู้ว่ามันจะจบลงตรงจุดใดจุดหนึ่งในเส้นทางความสัมพันธ์ ทีพี่จะต้องหยุดและไปได้เพียงเท่านั้น สู้ไม่เดินไปให้เหนื่อยแรง นั่งมองดูเราไกลๆจากที่ตรงนี้เสียยังดีกว่า มีความสุขและเสี่ยงน้อยกว่าเยอะเลย(เพื่อนพี่พลอยก็คงควรทำเช่นนี้ เมื่อเทียบความเสี่ยงกับอัตราสำเร็จ)
ปฏิเสธไม่ได้ว่าอยากนั่งคุยอยู่กับเราสักชั่วโมง คุยอะไรเรื่อยเปื่อยไร้สาระก็ได้ ให้ได้รู้จักเรามากขึ้น มองหน้านั้นนานๆ(ที่ผ่านมาเรียกได้ว่ามอง "เฉียด") จนแทบยอมเอาสิ่งสำคัญในชีวิตแลก แต่ไม่เคยคิดจะทำอะไรให้ได้ไปถึงจุดนั้นเลยซักที...ปีนี้พี่จะออกจากโรงเรียนแห่งนี้ไปแล้ว แต่พี่ก็ยังไม่ได้ทำสิ่งที่อยากเลยซักที อยากจะทำให้เรารู้ว่าพี่มีตัวตนอยู่ในโลกนี้ แค่ต้องการโผล่ขึ้นมาช่วงหนึ่งในชีวิตของเราเท่านั้น ประทับรอยเล็กๆไว้ในความทรงจำของเรา ไม่งั้นพี่ต้องอึดอัดตายแน่เมื่อคิดว่าในอนาคตข้างหน้าชีวิตของเราจะไม่มีวันมาบรรจบกันแบบนี้อีก และเราจะไม่รู้จักพี่ไปตลอดกาล แต่เวลาของพี่มันใกล้หมดลงแล้วล่ะสุดหล่อเอ๋ย พี่คงนั่งแอบมองหน้าหล่อหล่อของเราได้อีกไม่นาน ตอนนี้พี่เลยอยากบอกเราเต็มๆคำว่า
"รักจังสุดหล่อ"
ปล. ได้แค่บอกรักก็ยังดีแม้ว่าคำที่พี่พูดออกไปนี้เราจะไม่มีทางได้รับรู้เลยก็ตาม ดีกว่าให้พี่ต้องทนอึดอัดจนตายล่ะนะ
เพลงที่เราร้อง แล้วพี่นั่งฟังไง
