อย่างน้อยก็ได้รักเธอ

posted on 22 Mar 2008 23:34 by innocentgay  in Love

คุณเคยแอบรักมั๊ยครับ ผมคนนึงล่ะที่เคย และคงจะกำลังแอบรักอยู่ขณะนี้ด้วยละมั้ง^^...

ทุกคนที่เลยเลขหนึ่งน่าจะพบกับการแอบรักมาอย่างน้อยก็ซักครั้งล่ะน่า หลายๆคนอาจจะกำลังแอบรักทั้งๆที่เลยเลขสองแล้วด้วย(ขออภัยที่แอบกัดผู้สูง อายุทั้งหลาย) อาจแอบรักเพื่อนสมัยเรียน เพื่อนในที่ทำงาน หรือคนรู้จักใกล้ชิดสนิทตัว รู้สึกยังไงกันบ้างครับ หลายๆคนน่าจะรู้สึกสุขปนเศร้าเนอะ? ก็แอบรักเค้านี่ครับ ว่าแต่การแอบรักนี่ที่จริงมันมาจากใหนและเป็นยังไงนะ?ลองมาสัมผัสมันดูอีกครั้งมั๊ยครับ.....

มันมาจากใหนผมก็ให้คำตอบแน่ๆไม่ได้หรอกนะครับ แต่ส่วนใหญ่ก็มาจากความใกล้ชิดเนี่ยแหละ ประมาณว่าคนสนิทใกล้ตัวที่คลอเคลียนัวเนียโลมเลียกันประจำ(เหมือนไม่ใช่แค่คนรู้จักแล้ว><) คนที่เราใกล้ชิดและสนิทสุดๆ ณ จุดนั้นเองที่ความรักเกิดขึ้นและพัฒนาเป็นความรักชนิดแอบรักด้วยเหตุผลที่ว่าความสนิทมันค้ำคอไม่ก็คุณป๊อดเองซะงั้น ทำเอาอีกฝ่ายไม่ได้รับรู้อะไรเลยทั้งๆที่เค้าอาจกำลังแอบรักคุณเหมือนกันก็ได้

อาการแอบรักไม่ใช่เรื่องผิดอะไรมากมายนัก แค่มีความรู้สึกดีๆกับคนอื่นเท่านั้นเอง แต่อย่างที่น้องละอ่อนบอกว่าความรู้สึกนี้มันเป็นมู้ดแบบสุขปนเศร้านิดๆ เพราะเรามีความสุขที่ได้รักเค้าแต่เอาเข้าจริงได้แต่แอบรักข้างเดียว แถมความรักที่มีให้เค้ามากมายอาจส่งไปไม่ถึงซะงั้น(มวลเยอะแต่แรงส่งน้อย) มันก็ต้องแอบเศร้้าเป็นธรรมดานั่นแหละในเมื่อเราทำอะไรไม่ได้ หลายคนบรรยายความรู้สึกนี้ว่าเหมือนมีความสุขเรื่องอะไรไม่รู้ล้นอยู่เต็มปอดแต่เป็นความรู้สึกที่พอพิจารณาดีๆมันกลับรู้สึกโหวงเหวงเคว้งคว้าง เหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุดเลย ทรมานมาก หายใจได้ไม่เต็มปอดรู้สึกโลกหม่นลงมาอีกสองพันแรงเทียนเวลานึกถึงว่าได้แค่แอบรัก ยิ่งนานวันมันยิ่งเศร้าจนต้องถามตัวเองว่าถ้าเราไม่ได้บอกเขาความรักของเราก็ต้องสูญหายไปตลอดกาลโดยที่เขาไม่มีทางได้รู้เลยน่ะสิ? ยิ่งนานวันเหมือนแผลเรื้อรังนะครับตราบจนวันสุดท้ายที่ต้องจากลาหากยังไม่ได้บอกว่ารักก็คงมีอะไรค้างคาในใจจนวันตาย คิดอย่างนี้ยิ่งร้อนรนขึ้นไปอีกว่าสุดท้ายเราจะทำใจกล้าบอกรักเค้าได้มั๊ย จนลงเอยด้วยความกลัดกลุ้ม นอนไม่หลับ เพ้อเป็นบางช่วง หรือทำให้อุปนิสัยบางอย่างเปลี่ยนแปลงชั่วคราว อาการค่อนข้างหนักแล้วนะครับขั้นนี้ วิธีรักษาที่ได้ผลที่สุด เห็นจะเป็นวิธีแพทย์แผนโบราณคือการ สารภาพรัก

เหตุผลที่คนแอบรักมีความเศร้าก็เพราะไม่กล้าบอกรักเนี่ยแหละครับ และสาเหตุยอดฮิตอันดับหนึ่งก็คือ "กลัวเขาปฏิเสธแล้วต้องเสียใจ" แล้วก็มานั่งคิดๆดูเอาเองว่่าสู้เราู้มานั่งแอบรักเหมือนเดิมห่างๆดูจะมีความสุขกว่าแถมไม่เจ็บด้วย

มันเป็นความคิดที่ผิดนะครับ...

ก็ในเมื่อถ้ายังแอบรักเหมือนเดิมมันยังเจ็บเลย คุณยังอยากเก็บความทุกข์แสนสาหัสอันนั้นเอาไว้ในใจอีกหรอ? สู้แบ่งพลังฮึดสารภาพมันไปตรงๆเลยแบบสวนหมัดไปแล้วรอว่ามันจะหลบ รับหมัด หรือจะอัพเปอคัทกลับมาซะยังจะดีกว่า อย่่างน้อยก็ทำให้เราได้รู้ว่าผลของมันจะเป็นยังไงให้มันได้รู้กันไปเลย ใช่แล้วครับน้องละอ่อนคอนเฟิร์มว่าการรักษาแบบหักดิบเนี่ยแหละได้ผลดีที่สุด หายเร็วและหายชะงัด

แต่.....การที่เราจะทำอะไรออกไปนั้นต้องใช้ความละเอียดอ่อนทีเดียวกับเรื่องใกล้หัวใจเช่นนี้ บางคนอาจยังไม่กล้าอยู่ดี ในเมื่อความกล้ามันไม่พอ เค้าอาจดีเกินไป หรือถ้าสารภาพไปอาจโดนเมินจนอาการยิ่งทรุดหนัก(พบมากในชะนิ...เอ๊ย ผู้หญิงที่ติ๋มๆ แอบรักแบบหมดใจ ถ้าเค้าทิ้งไปแอ๊บบ๊องยอมตายดีกว่า) มันก็ช่วยไม่ได้นะครับถ้าหักดิบแล้วอาจลงแดงตาย คงต้องปล่อยแผลเอาไว้ให้เรื้อรังแล้วรักษาแบบตามอาการแทน จะให้ยาให้น้ำก็ไม่ว่ากัน แต่น้องละอ่อนเข้าใจครับสำหรับใครหลายๆคนที่ต้องทนปวดร้าวกับรักที่ไม่สมหวังแบบนี้ ความทรมานที่ได้รับคงแสนสาหัส

น้องละอ่อนอยากให้หลายๆคนที่รู้สึกทรมานเมื่อคิดไปว่าสุดท้ายแล้วความรักเราอาจสูญค่า หรืออาจไม่ได้เปิดเผยไปตลอดการว่า "อย่างน้อยก็เคยได้รัก" ละน่า
...ความรักมันไม่มีคำว่าสูญเปล่าหรือไร้ค่าหรอกครับ... เพราะครั้งนึงคุณเคยได้รัก เคยได้ทำอะไรดีๆให้คนพิเศษคนนั้นโดยไม่หวังอะไรตอบแทน แม้ว่าเค้าอาจไม่เคยสังเกตเห็น อาจมองไม่เห็นค่า หรืออาจมีคนที่ดีกว่าอยู่แล้ว อย่างน้อยคุณก็ได้ทำให้ความรักเล็กๆได้เกิดขึ้นและผลิบานในใจ มันไม่สูญค่าและไม่หายไปไหนแน่นอน ทั้งจากการกระทำและจากการคิด

อยากปลอบใจให้หลายๆคนที่ทุกทรมานได้รู้ว่ายังมีคนอีกหลายคนแอบรักเช่นคุณ และยังมีใครหลายๆคนเห็นคุณค่าของความรักนั้นและยินดีที่จะรับรู้และแบ่งเบาความทุกข์ใจ เช่นเพื่อน พ่อแม่ น้องละอ่อนเองหรือแม้แต่หมาที่บ้าน(จุ๊ๆ! รู้แล้วเงียบไว้ล่ะเจ้าตูบ) ใครก็ได้ที่พร้อมจะรับฟังเราอย่างเต็มที่ ความรักของคุณนั้นอย่างน้อยก็มีคนได้รับรู้แล้วล่ะน่า

แล้วถ้า.......

วันใดที่คุณสามารถเอาชนะความกลัวได้และสารภาพรักออกมาให้เค้าได้รู้ได้ละก็ แม้ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นไร จะดีหรือเลวร้ายขนาดไหนมันก็เป็นหนึ่งในประสบการณ์ที่เราจะไม่มีวันลืมเลือนและมีค่ายิ่ง เพราะมันก็ทำให้คุณได้รู้ว่าความรักนั้นยิ่งใหญ่และมีค่ามากมายเพียงใด เป็นแรงให้มีกำลังใจที่จะออกตามหาความรักของตัวเองมาครอบครองอยู่ร่ำไป และท้ายที่สุดเชื่อว่าถ้าไม่ยอมแพ้แล้ว ซักวันเราต้องเจอความรักที่กำลังตามหาอยู่แน่นอน

น้องละอ่อนเชื่อครับว่าความรักมันไม่หนีเราไปไหนหรอก
...เผลอๆ คนที่ได้แต่แอบรักอาจจะถูกรักเข้าบ้างแล้วก็ได้

By น้องละอ่อน
ปล. ใครจะไปดู ปิดเทอมใหญ่..หัวใจว้าวุ่นบ้างครับ น้องละอ่อนก็กำลังจะไปดูเหมือนกัน เรามาดูหนังด้วยกันนะ ถึงจะดูคนละเวลาหรือคนละโรง แต่คิดซะว่าผมนั่งดูอยู่ข้างๆคุณด้วยละกัน
ปปล.ไปดูปิดเทอมใหญ่มาแล้วครับ หนุกดีนะ โซระสุดยอดดดดดดดดด^^
ปปปล.ขออนุญาติลาพักเลยละกันช่วงสงกรานต์นี้ จะกลับบ้านยายครับ ว่างๆจะโผล่มาใหม่ละกัน

 

ปิดเทอมใหญ่..หัวใจว้าวุ่น

เพื่อน คือผู้ที่คอยอยู่ข้างเราในยามที่ออกเผชิญโลกกว้างและพบอุปสรรคต่างๆมากมาย
...คือ คนที่เราสามารถปรึกษา พูดคุย และเล่นหัวด้วยได้อย่างสบายใจ
...คือ สิ่งเล็กที่บรรจุไปด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ พลังแห่งความจริงใจ ความผูกพันธ์ และความสามัคคี
...คือ คนที่เราสามารถเดินกอดคอไปพร้อมๆกันได้ไม่ว่าจะที่ไหนและเมื่อไหร่ก็ตาม

พวกเราทุกคนต่างสามัคคีและรวมกันเพื่อทำให้งานต่างๆสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แม้ว่าอุปสรรคต่างๆจะทำให้บางครั้งเราท้อบ้าง ทะเลาะกันบ้าง หรือแตกแยก แต่สุดท้ายเราก็ยังคงรวมกันเป็นหนึ่งเดียว...

ม.6 รุ่น 11

ความทรงจำของเราทุกคน เราเชื่อว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป ไม่ว่าเพื่อนๆจะอยู่ที่แห่งไหนไกลแสนไกลเท่าไหร่ ความผูกพันธ์และห่วงใยของพวกเราที่เหลือจะส่งถึงกันและกันได้ตลอดเวลา แม้เราอยูจะเพียงตัวคนเดียวเพื่อนๆทุกคนก็จะอยู่กับเราทุกขณะเสมอ และความผูกพันธ์นี้จะอยู่คงทนตลอดไป

......ไม่ต้องกลัวว่าเราจะจากกัน ไม่ต้องกลัวว่าเราจะต้องเดียวดายหรือถูกลืมเลือน
เพราะเราขอให้สัญญาว่าจะไม่ลืมกันตลอดไป ระยะทางที่ห่างไกลหรือกำแพงที่่หนา
ไม่สามารถขวางกั้นความรู้สึกผูกพันธ์ที่ส่งต่อกันได้หรอก ขอเพียงแต่เพื่อนๆทุกคน
รักษาความรู้สึกดีๆเอาไว้อย่าให้มันจืดจาง อย่าลืมกันและกัน เท่านี้ทุกคนก็ไม่จากกันไปไหนแล้ว...

สัญญากันนะว่าจะไม่ลืมกัน
ไม่ว่านานแค่ไหน เวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่
เมื่อเราทุกคนกลับมารวมกันอีกครั้ง
ช่วงเวลาเก่าๆเหล่านั้นจะกลับคืนมาเหมือนเดิม
เป็นเช่นดั่งวันเก่าที่เราได้หัวเราะ สนุก และทุกข์ไปพร้อมๆกัน
ไม่อยากให้เวลาช่วงนี้ผ่านไปเลย อยากจะยื้อไว้แต่คงไร้ค่า
ขอให้เรากลับมารวมกันอีกครั้งด้วยเถิด

ภายใต้คำสัญญาอันยิ่งใหญ่ที่ว่า...เราจะไม่ลืมกัน

สถาบันอันแสนที่รักจ๋า อยากบอกเธอว่า...ขอบคุณสำหรับทุกๆสิ่ง
ขอบคุณสำหรับที่พักพิงตลอดเวลาหลายปี ให้ได้เล่น ได้สนุก ได้ประสบการณ์ชีวิต จากการใช้ชีวิตอยู่ในรั้วสีน้ำตาล-เหลืองแห่งนี้ เหตุการณ์ที่ผ่านๆมาจะฝังอยู่ในอกข้างซ้ายของเราทุกคนตลอดไป และอย่าลืมพวกเรานะ อย่าทิ้งร่องรอยของพวกเราไป อย่าทำให้พวกเราเลือนหายไปจากสถาบันแห่งนี้ ตราตรึงพวกเราไว้บนอิฐทุกก้อนและพื้นปูนทุกตารางนิ้วที่เราเคยเดินผ่าน ทุกซอกทุกมุมที่สามารถเชื่อมโยงได้ว่า เราเคยอยู่ที่นี่มาก่อน...อย่าลืมพวกเรานะ

ราชพฤกษ์ทิ้งช่อยามล้อลม
เหลืองงามสมใจหมายได้ตามหวัง
ลูกหอวังเป็นศิษย์ดีน้อมเชื่อฟัง
ลูกหอวังเป็นความหวังของสังคม

แม้เหลือเพียงกิ่งก้านหลังหลังบานออก
โปรยทิ้งดอกหวังให้ปลิวลิ่วลมสม
เพื่อให้เป็นสมาชิกที่ดีของสังคม
ให้สุขสมชื่นใจแม้เหนื่อยกาย

หากวันหน้ากลับมาด้วยตัวพร้อม
ศิษย์ขอน้อมทดแทนคุณไม่สูญหาย
ช่วยกันพัฒนาสถาบันให้เกรียงไกร
ทั้งหัวใจทิ้งไว้ให้แก่โรงเรียน

ลาเพื่อนๆ ลาคุณครูผู้สอนศิษย์
ลามวลมิตรที่ร่วมทุกข์และสุขสม
ลารุ่นน้องของพี่ๆด้วยใจตรม
ลาขนมที่แอบกินในห้องเรียน

ลาพื้นห้อง ลาโต๊ะเรียนเคยเขียนอ่าน
ลากระดาน ลาแท่งชอล์คเคยขีดเขียน
ลาหนังสือและตำราเคยพร่ำเรียน
เคยได้เขียน เคยได้อ่าน ผ่านตามา

ลาห้องแอร์ที่เย็นฉ่ำช่ำทั่วปอด
เวลาออดก็ชักช้าทำไปสาย
เพื่อนสนิทที่เคยอยู่เคียงคู่กาย
มาสุดท้ายก็ต้องจากพลัดพรากกัน

ลาโกตุ๋ยเคยนั่งกินอย่างอร่อย
แม่ชม้อยเชลล์ชวนชิมน้ำลายไหล
ซุปหางวัวข้าวหมกไก่จากกันไกล
อีกเมื่อไหร่ถึงจะได้กลับมากิน

ขออำนาจคุณพระศรีที่ศักดิ์สิทธิ์
ให้ผองเราหมู่มวลมิตรจงสุขศรี
ทั้งครูบาคณาจารย์สุขภาพดี
หอวังนนท์ที่แห่งนี้อยู่ยืนยงค

ศิษย์เก่ารุ่น 11 ห้อง 6/7 เลขที่ 13 ประพันธ์

ปล. น้องละอ่อนกำลังจะจบลาจากสถาบันแห่งนี้ไปครับ ใจหายอย่างบอกไม่ถูกเมื่อรู้สึกว่าที่แห่งนี้จะไม่มีเราเดินอยู่เป็นประจำ อีกต่อไป ประตูโรงเรียนที่เดินผ่านทุกเช้าและโต๊ะเรียนที่นั่งทุกวัน สิ่งเหล่านี้จะหายไปจากชีวิตผมแล้ว...ไม่อยากจากไปเลย

น้องละอ่อน View my profile

Categories

Favourites